Kruidenvrouwtje

Mijn 'Canadese' buurmeisje Margriet maakt haar eigen thee van kruiden die ze verzameld in de Yukon, waar ze woont. Ze stuurde mij een zakje op met haar 'Witch'tea, een heerlijk mengsel speciaal voor kruidenvrouwtjes met een zwarte kat. Helemaal geïnspireerd ben ik ook begonnen met verzamelen.  Om te beginnen heb ik een paar weken geleden de verse toppen uit de nieuwe brandnetels geplukt. Brandnetelthee schijnt heel gezond te zijn. Brandnetels hebben we hier in overvloed, dus het verzamelen was snel gedaan. Het drogen duurde wat langer, ongeveer een week lag de tafel in de woonkamer vol en geurde het hele huis naar brandnetel. 

Ik vond het wel lekker en het lag mij niet in de weg, maar Thom was er niet echt enthousiast over. Dus bedacht ik een andere oplossing. Ik heb van een oud kastje dat ik vorig jaar bij de déchèterie (afvalverwerking, maar dat klinkt veel minder poëtisch) uit de container heb gevist een droogkast gemaakt. De bodem heb ik vervangen door horrengaas en ik heb er acht laatjes van horrengaas in gemaakt. Bovenin het kastje heb ik gaten gezaagd en het hele kastje heb ik zwart geverfd. Hoewel het van hout is en hout een isolator is, hoop ik dat het binnenin het kastje lekker warm wordt door de zwarte verf. Als dat gebeurt onstaat er een circulatie van lucht die de blaadjes die ik erin leg snel droogt. Vandaag zijn de eerste blaadjes erin gegaan: munt, jasmijn en rozen. Ik verheug me ook al erg op de bloei van onze grote linde, lindebloesemthee uit eigen tuin lijkt me heerlijk!

Blijven lachen

Er gaat wel eens wat mis. We voeren hier een (veel te) groot project uit met zijn tweeën, zijn voortdurend in de weer met gereedschap en waar gehakt wordt vallen spaanders. Dat brengt me eerst even op een zijpad: alle 12 kubieke meter hout die we hadden om ons deze winter te verwarmen zijn al een maand op! Het moet nu dus gewoon mooi weer worden tot de herfst, kunnen we dat even afspreken? Ik heb voor de volgende winter 15 kuub besteld. Hopelijk zitten we dan volgend jaar niet een maand in de kou. Maar nu even terug naar waar ik eigenlijk over wilde schrijven. Een aantal weken geleden stond ik na een lange vermoeiende, doch bevredigende dag om een uur of zeven in de keuken eten te koken. Thom was nog druk bezig de laatste hand te leggen aan de eerste trede van het tussentrapje in de tuin. Hij kwam aanlopen naar het open keukenraam en in de veronderstelling dat hij kwam vragen wat we gingen eten keek ik opzij. Ik schrok me dood! Hij had zijn twee handen, gehuld in met batichaux besmeurde zwarte rubberen metselhandschoenen, tegen zijn voorhoofd gedrukt. Er gutste een enorme straal bloed langs de handschoenen naar beneden en hij zei:" Ik heb een hamer tegen mijn hoofd gekregen". Daarna liep hij naar de heg, omdat hij niet wilde dat al dat bloed op de grond voor het keukenraam viel.....!

blijven lachen!

Ik ging er achteraan met een schone theedoek, zodat hij in ieder geval iets schoons tegen de wond kon drukken en heb hem op een tuinstoel gezet. Ik was bang dat hij flauw zou vallen want hij keek behoorlijk raar uit zijn ogen, dus gaan zitten leek me niet onverstandig. Toen ik de zak met ijs, die ik hem er vervolgens had opgelegd, na een kwartier voorzichtig optilde om te kijken wat er nou eigenlijk precies aan de hand was zag ik een een diepe openliggende snede van ongeveer drie centimeter lang. " Naar het ziekenhuis" dacht ik, maar daar had Thom helemaal geen zin in. Dus zo goed en zo kwaad als het ging heb ik de wond dichtgeplakt en Thom bevolen het ijs er de hele avond op te houden. Zijn eten kon ik weggooien, want hij was misselijk en had hoofdpijn..... dus een hersenschudding. We zijn inmiddels van de schrik bekomen, na een week rustige en geen zware klusjes doen ging de pleister eraf en smeert Thom trouw elke dag littekenzalf. Al met al valt het mee, het had veel erger kunnen zijn bijvoorbeeld als de kop van de hamer, die van de steel afvloog en vervolgens tegen zijn voorhoofd stuiterde, op zijn neus terecht was gekomen.

de gewraakte trap

Net zo goed als Thom mij bezig houdt met dit soort verrassingen, verras ik hem zo nu en dan met mijn ideeën. Volgens hem houd ik hem daarmee van zijn werk af. Hij vindt dat niet altijd even leuk, maar als hij er ook iets in ziet gaat hij toch voor me aan de slag. Dus heeft hij laatst een paar dagen besteed aan het maken van bakken van oude eiken balken voor mijn moestuin. In het kader van het middeleeuws tuinieren, wat in bakken of anderzins verhoogde bedden gebeurt, wilde ik vast beginnen met een klein beetje moestuin. Het hele middeleeuwse moestuin plan voeren we pas uit als we de voortuin (of was het nou achtertuin....) gaan aanpakken. Maar ik had, natuurlijk voorbarig, al allerlei zakjes met groentezaad aangeschaft (ik kan dat gewoon niet laten) en die lagen in een doosje met zijn allen te roepen dat ze nu eindelijk wel eens de grond in wilden. Dat geroep hoorde ik natuurlijk luid en duidelijk. Dus een klein, experimenteel moestuintje was mijn wens. Eén bak had ik al genoeg gevonden hoor, maar Thom heeft drie als favoriet getal (hij wil ook altijd drie snoepjes als we in de auto zitten) dus werden het drie bakken. Drie dagen ongepland extra werk, maar dan heb je ook wat. Een belangrijk argument van Thom om mee te werken aan het realiseren van (meer dan) mijn wens was dat dit lekker opruimt op de parking, waar het oude hout opgeslagen ligt tot het hergebruikt wordt. Opgewekt, vol liefde en toewijding realiseerde hij de drie bakken en ging, toen deze eenmaal geplaatst waren, weer aan zijn eigen werk, de trap.

Zijn humeur sloeg echter volledig om toen ik hem een volgende ongeplande klus in zijn maag splitste. Na het plaatsen van de bakken, het vullen met vruchtbare grond en het zaaien, had ik de smaak te pakken. Dus begon ik met het uitplanten van de frambozenstokken die ik bewaard had in een pot en waarvan ik vond dat die juist mooi tegen de muur naast de bakken konden staan. In de hoek van de muur aangekomen leek het me beter daar de zaak een beetje op te ruimen. Losse stenen weghalen en ook maar gelijk het dode hout uit de muur trekken, maar dat had een nog veel grotere chaos tot gevolg: de hoek van de muur stortte in! Natuurlijk is het zo dat die hoek op termijn door ons afgebroken en opnieuw opgemetseld moest worden, maar dat had best nog een paar jaar kunnen wachten, volgens Thom. Ik denk daar wat anders over, maar mijn argumenten hielpen niets, Thom was boos, twee dagen lang. Daarna zijn we samen de zaak weer op gaan bouwen en bouwen maakt ons altijd blij, dus de stemming verbeterde aanzienlijk. We zijn nu halverwege en, als het weer het toe laat, zullen we er binnenkort wel weer een mooie stevige hoek bij hebben.

De moestuinbakken bevatten inmiddels allerlei ontsproten zaadjes en ik denk nog deze week de eerste zelf gekweekte radijsjes te kunnen eten!

biet en prei

Nog een beetje sneeuw

Om me te helpen bij het herinneren wat we deze winter nou eigenlijk gedaan hebben heb ik even de foto's erbij gepakt. We hebben - natuurlijk- gewoon doorgewerkt, maar er zijn niet veel foto's om daarvan te getuigen. Als ik de foto's mag geloven, heb ik me vooral bezig gehouden met zaken die eigenlijk niet zoveel toevoegen. Zo ben ik bijvoorbeeld drie hele dagen bezig geweest met het uitzoeken van knopen om die vervolgens ter decoratie op kleur in apothekerspotten te doen. Het was iets waar ik aan begon en waar ik niet meer mee op kon houden. Het sorteren kreeg mij in zijn macht, wat bijzonder is, want normaal gesproken vind ik ordenen niet zo leuk. Het was eigenlijk een soort schat zoeken, sommige knopen waren heel bijzonder en er zaten ook knopen tussen die zeker al zo'n honderd jaar oud zijn.

Verder heb ik een veel te groot vogelvoederhuis gemaakt, voor onze twee tortelduifjes en de andere vogeltjes die wel erg fijn vonden wat bijvoeding te krijgen tijdens de koude dagen.  

hout voor de kachel halen

Thom daarentegen heeft alleen maar nuttige dingen gedaan. Hij heeft van een oude deur twee deurtjes gemaakt voor het elektriciteitskastje bij de gîte en ook een toegangsdeur voor het atelier. Dat laatste was een behoorlijke klus, want de deur moest gemaakt worden van oude eikenhouten balken die wij twee jaar geleden gekocht hebben van een boer. Het voordeel van deze balken is dat het hout is uitgewerkt, het nadeel is dat ze niet helemaal recht zijn en dus recht gemaakt moeten worden. Bovendien is het hout keihard, wat het bewerken weer lastiger maakt. Omdat het buiten te koud was om te lijmen, moest de deur binnen in ons - toch niet helemaal koude - huis in elkaar gezet worden.

Aan de deurtjes heb ik ook nog een - toch wel zeer nuttige - bijdrage geleverd, ik heb de smeedijzeren gehengen gemaakt. Dat was nog eens leuk om te doen! Omdat we de nieuwe gehengen die je bij de bouwmarkt koopt niet mooi vinden staan op onze - net alsof ze echt oud zijnde - deuren, wilden we liever smeedijzer gebruiken. Het vervelende daarvan is echter dat die gehengen minimaal 10 keer zo duur zijn. Daarom besloot ik aan het experimenteren te slaan met een hamer en een bouwmarktgeheng. Omdat ik vond dat het niet opschoot, heb ik het geheng op een bepaald moment in de kachel gelegd, toen het gloeiend was voorzichtig weer mee naar buiten genomen en opnieuw flink met de hamer bewerkt. Het resultaat was verbluffend! Net echt oud smeedijzer en dat voor een krappe vier euro per stuk! Dat geeft de klusser met een te krap budget weer moed.

 

En dan hebben we ook nog de binnenkant van het atelier afgewerkt, Thom heeft het dak betimmerd en ik de muren gevoegd. De volgende keer zal ik daar wat foto's van laten zien en van de deur van het atelier.

Pauze

Na een pauze van vier maanden maak ik eindelijk maar weer eens een nieuw begin met mijn verhalen over hoe het ons gaat hier in Frankrijk. Ik denk dat het niet helemaal toevallig is dat deze periode precies samen valt met de koude winter die we achter de rug hebben. Vandaag was het de eerste echt lekker warme dag sinds de zomer ons in het najaar zijn laatste afscheidsgroet bracht. Het is deze winter niet eens zo heel erg koud geweest, maar het was wel heel erg lang koud. Onze 12 kuub brandhout is nagenoeg op en we hebben niet eens het hele huis verwarmd al die maanden. Alleen de eetkamer was altijd lekker warm net als de studeerkamer. In de woonkamer maakten we het alleen 's avonds warm als we televisie gingen kijken. Om het nog enigszins draaglijk te maken had ik ook alle ramen afgeplakt met plastic folie want het glas in onze ramen is zo dun en de ramen zijn zo groot, dat alle warmte dwars door het raam naar buiten verdwijnt. Daarbij ook nog eens het grootste deel van de tijd de luiken dichtgehouden en dikke kleren aan................... We zaten echt teruggetrokken in ons hol deze winter en, hoewel we wel doorgewerkt hebben aan een aantal klussen, was mijn energieniveau op een laag pitje en schoot het schrijven er bij in.

De volgende winter wil ik dat niet meer, want ik wordt daar niet echt vrolijk van. Gelukkig hebben we een fantastische oplossing aangereikt gekregen van onze vriend Mark, die aannemer is. Hij wees ons op het bestaan van isolerend enkel glas dat voor monumenten gebruikt wordt. Dat kan gewoon in onze huidige ramen gezet worden, we hoeven dus helemaal geen nieuwe ramen te maken om het binnen toch een beetje behaaglijk te kunnen hebben 's winters. Hoera, dat scheelt veel tijd en geld en dat komt ons nou toevallig heel erg goed uit.

Denkend aan Mark herinner ik me ineens dat we in december, vlak voordat hij en Rosita met de kinderen bij ons Kerst kwamen vieren, nog een angstig avontuur hadden met de boiler in de gîte. We ontdekten in de herfstvakantie, toen Albert en Jacqueline bij ons waren met de kinderen, dat er geen warmwater meer uit de kraan kwam in de gîte. Zij hebben die week gebruik gemaakt van onze eigen badkamer en wij hadden de reparatie van de warmwatervoorziening op de lange baan geschoven. Maar met het aankomende kerstbezoek moesten we daar natuurlijk wel wat aan doen. We togen naar zolder en schroefden het apparaat aan de onderkant open. Dat dit hier onder stroom stond wisten we niet, dus het duurde niet lang of ik had een schok te pakken. Oeps. Omdat we eigenlijk niet konden ontdekken, vroeg ik Thom beneden de warme kraan open te zetten om te kijken of er nog steeds geen warm water uit kwam. Nadat de kraan enkele minuten open stond en ik nog naast te boiler zat te kijken of ik er iets aan zag, klonk er ineens een keiharde klap vlak naast me. Ik wist niet wat het was, maar wist wel dat ik me als een haas uit de voeten moest maken. Ik rende naar beneden, heb de stroom uitgeschakeld en we zijn naar buiten gegaan om daar af te wachten wat er gebeuren zou. Al snel kwamen er allemaal wolken stoom uit het dak!!!

Gelukkig liep alles af met een sisser, letterlijk. Nadat alle stoom uit de boiler was ontsnapt durfden we te gaan kijken wat er aan de hand was. De waterleiding bleek geëxplodeerd te zijn. De boiler had blijkbaar weken staan opwarmen, zonder dat de overdruk kon ontsnappen. Toen de kraan open ging kon de leiding de ontstane druk in combinatie met het gloeien hete water dat er doorheen stroomde niet meer aan en sprong uit elkaar, terwijl ik er vlak naast zat........ 

Eenmaal van de schrik bekomen hebben we een nieuwe boiler geïnstalleerd, die nu ook veilig voor de vorst beneden in de gîte staat. Een grote verbetering. 

filmpje

Via deze link kom je bij het filmpje dat ik een maand geleden maakte.

Ingebladerd

Anderhalve week geleden stond onze boom nog volop in blad. De bladeren waren weliswaar geel, maar ze hingen nog. Dat was verbazingwekkend, want in eerdere jaren waren de bladeren al veel eerder gevallen. Misschien waaide het dit najaar minder dan anders. Wat ik nog verbazingwekkender vind is dat bijna alle bladeren er vervolgens in een nacht af zijn gevallen. Het was net alsof het flink gesneeuwd had, we stonden op met een dik pak bladeren voor de deur.  

Ik heb mij nooit eerder gerealiseerd dat bladeren op verschillende manieren van de boom kunnen vallen, dat zijn details waar je niet op let als je in de stad woont...........

Met gevallen blad kun je verschillende dingen doen:

Er lekker op gaan liggen in het zonnetje,

Je verbazen over de hoeveelheid,

Genieten van de mooie plaatjes,

De lekkere herfstgeur opsnuiven,

Het opruimen!

Inmiddels, na twee volle dagen bijeenharken/blazen, is de court weer schoon.

Net op tijd voor de regen en de herfststormen.

Paddestoelen zoeken was nog nooit zo makkelijk......

Trap af, twee keer links et voilá:

Ik ben in de cave mijn eigen champignons aan het kweken!

Zo leuk: beetje stro, beetje paardenstront (met dank aan de Yvonnes), wat water en champignonbroed van de Aldi. Toen ik dat kocht had ik eigenlijk wel mijn twijfels, " ziet er op het plaatje leuk uit, maar zal in het echt wel niet lukken". Niets is minder waar, ik heb het broed de ruimte gegeven en dat bevalt kennelijk goed. De oogst van vandaag is verwerkt in een salade met geraspte courgette, die een quiche van no-tuna/courgette vergezelt. 

Vandaag hebben we voor de mussen op het dak gestookt. Onze mooie nieuwe kachel bleef maar 'nieuw ' ruiken.  'Nieuw ruiken' is eigenlijk nooit lekker in tegenstelling tot 'vers ruiken' bij de groenteboer of de bakker, of  'pasgewassen ruiken' als je 's avonds in een net verschoond bed schuift. Net zo goed als vers en pasgewassen geuren zijn waar je naar kan verlangen, is 'nieuw' een geur die je echt niet om je heen wilt hebben, meestal chemisch en vaak aanleiding tot hoofdpijn. Zo ook de 'nieuwgeur' van onze kachel, vreselijk. Alle ramen en deuren moesten tegen elkaar open gezet worden om er van af te komen. Niet wetend waar de geur precies door veroorzaakt werd ben ik eerst fanatiek aan de slag gegaan met de schoonmaak van de klep die de schoorsteen afsluit. Die was flink beslagen met creosoot (een vies steenkoolachtig goedje dat afgezet wordt in de schoorsteen als er sprake is van onvolledige verbranding). Daarna heb ik de kachel weer aangestoken en het leek verholpen. Toch kwam er op enig moment weer die vieze lucht. Wat moet je dan, als je de kachel zelf geïnstalleerd hebt en je niet echt veel verstand van zaken hebt? Internet! Na wat research kwam ik erachter dat nieuwe kachels soms lang 'nieuw' kunnen stinken door de coating die erop zit. Het devies: flink hoog opstoken de kachel en alle ramen en deuren open zetten, dan verdwijnt de geur na een dag stoken................ Dan maar de kachel in zijn geheel naar buiten, en daar staat hij nu al de hele dag flink te fikken. De geur lijkt inderdaad minder te worden, ik hoop maar dat ons probleem hiermee is opgelost. 

Van de gelegenheid gebruik makend heb ik ook de schoorsteen een goede veegbeurt gegeven (ja, van alle markten thuis) en dat was wel nodig ook. Er kwam een hele hoop rotzooi uit de schoorsteen naar beneden, dat kan nu in ieder geval niet meer in de fik vliegen.

Thom is ondertussen druk doende de muur langs het gazon af te bouwen. Gisteren een tegenslag omdat het touwtje waarlangs hij metselt scheef gespannen bleek te zijn, nadat hij er al een ochtend metselen op had zitten. Ik vond het maar een beetje scheef en zou het zeker niet over hebben gedaan, maar hij dacht daar natuurlijk toch anders over. En nu het allemaal mooi recht ligt, moet ik hem daar zeker gelijk in geven, het ziet er prachtig uit!