Déjà vu

Ik heb deze dagen ontdekt dat in een klein Frans dorp de persoonlijke vrijheid net zo ver gaat als die in een veel groter Nederlands dorp. Voor wat betreft hagen die onder de twee meter hoog blijven gaat de vrijheid tot de erfgrens, voor wat betreft bomen gaat het tot twee meter bij de erfgrens vandaan op het eigen terrein.
Vandaag hebben we onze pas geplante bomen verplaatst. We hebben twee mooie plekken voor ze gevonden, maar we vinden het toch wel jammer dat ze niet mochten blijven staan op de plek die wij voor ze uitgekozen hadden. Niet zo gek hoor, we hadden er even niet aan gedacht dat deze strook gras langs de weg, die ik altijd keurig bij houd met de grasmaaier, eigenlijk gemeentegrond is. En in een klein dorp houdt iedereen elkaar in de gaten.  Dus toen ik twee dagen na onze boomplantdag de burgemeester tegenkwam, vertelde zij me dat haar al gevraagd was of ze wel had gezien dat haar buren bomen hadden geplant op gemeentegrond. Ze verzocht me vriendelijk, doch dringend, ze weer weg te halen, anders zouden anderen zeker ook over kunnen gaan tot dit 'wildplanten'. Ik ben benieuwd hoe men hier in het dorp zou reageren op 'wildbreien' (deze link geeft daar voorbeelden van voor wie niet weet wat dat is)
Ik kreeg door deze gang van zaken een beetje een déjà vu-gevoel. In de tijd dat ik nog  ik nog in Oegstgeest woonde heb ik ook eens een boom geplant op gemeentegrond. Toen was dat echter een welbewuste keuze. Ik had een paar tegels uit het trottoir voor ons huis gehaald en er een boom in gezet omdat daar steeds auto's geparkeerd stonden. Dat irriteerde mij mateloos, dus voerde ik een een eigengereide plantactie uit.  Die boom stond daar ook niet langer dan een paar dagen. Hij werd natuurlijk snel weggehaald door een paar ijverige gemeenteambtenaren, hij stond immers zonder vergunning de straat op te vrolijken. In die tijd maakte ik me nog kwaad over de situatie, inmiddels - wat ouder en wijzer - vind ik het alleen maar jammer dat onze bomen niet mochten blijven staan. Op hun nieuwe plekken zijn ze trouwens ook een aanwinst voor ons terrein.


De Toverhazelaar staat in de lange border en dus direct in het zicht.

De  twee beuken gaan een afscheiding vormen tussen de parking en het weiland, waardoor er een interessanter beeld ontstaat. We zijn daar ook weer blij mee, dat dan weer wel.